نه چیز...

یادم میاد یه روزی به همراه دو تا از عزیزترین دوستانم فیلمی رو دیدیم به اسم into the void.

خوب یادمه که اون دوستم که پیشنهاد دیدن این فیلم هم خودش داده بود بهمون گفت بعضیا نتونستن این فیلم و تنها ببینن و شاید حتی بعضیا نتونن تا انتها ببیننش. بهمون گفت این فیلم بر اساس کتابی ساخته شده به نام مرگ آگاهی از نگاه تبتیان. نشستیم و فیلم شروع شد. یادمه چند دقیقه ای ازش نگذشته بود که حس میکردم ضربان قلبمو خیلی دارم احساس میکنم و اضطرابم داره میره بالا. بخشایی از فیلم به معنی واقعی کلمه مثل اسم فیلم، تاریک بود و هولناک... شاید هیچ صحنه ی ترسناک خاصی توی این فیلم نیست ولی خیلی لخت و بی پرده و مستقیم داشت یه موضوعی رو یادآوری میکرد: مرگ... بزرگترین ترسی که شاید ما در طول زندگی تجربه ش کنیم و بزرگترین سوالی که هیچ جواب مشخصی براش نداریم. نحوه ی فیلم برداری طوریه که ناخودآگاه خودت رو به جای اون فردی میذاری که از این دنیا رفته و چیزایی که اون داره تجربه می کنه رو انگار تو هم داری تجربه میکنی... اون فیلم دو ساعت و خورده ای تموم شد و اون سنگینی تا چند ساعت بعدش باهام بود. بعد از گذشت سه سال هنوز یه سری صحنه های خاصش جلوی چشمامه با اینکه فقط همون یه بار دیدمش. انگار که این صحنه ها یه سری دغدغه های خودآگاه یا ناخودآگاه من رو در مورد مرگ نشونه گرفته باشه...

بارها بعد از دیدن این فیلم با همین دوستانم که فیلم رو باهم دیدیم راجع به موضوع کلی فیلم، مرگ، void، و یا تاریکی بی انتهای عالم حرف زدیم. این تاریکی رو نه به معنا و تعبیر منفی بلکه اتفاقا با تعبیر بستری که همیشه توش بودیم و الان هم داخلش هستیم ولی نمی تونیم ببینیمش ازش صحبت کردیم.

همیشه از اون روز تو ذهنم بود که باید این کتاب رو پیدا کنم و بخونم. به لطف همون دوست عزیزم که فیلم رو معرفی کرد، متوجه شدم بخش هایی از این کتاب، به فارسی ترجمه شده و در دسترس هست. بعد از کلی دنبال گشتن، بالاخره کتاب به دستم رسید. به جرات میتونم بگم هیچ وقت مثل موقعی که این کتاب رو شروع کردم به خوندن، انقدر مرگ آگاهی یا مرگ باوری رو تجربه نکردم. دلیلش رو خودمم نمیدونم. هزاران بار توی متون دینی و غیر دینی از بچگی تا به الان شاید شنیده و خونده بودم که مرگ حق است و ما همه می میریم و این دنیا پلی است و ... ولی به جرات میتونم بگم هیچ وقت مثل بعد از خوندن چند صفحه ی اول این کتاب انقدر باورم نشده بود که من قراره تموم بشم یا بمیرم یا بدنم از حرکت بایسته روزی. شاید هیچ جمله ی خاصی که خاص تر از متون دیگه به موضوع مرگ اشاره کرده باشه، نتونم توی این پیدا کنم ولی نمی دونم چرا این بار، خوندن این جمله ها انقدر برام فرق داشت.